اولین نویسنده

بدون شک برای کسانی که به جهانبینی الهی معتقد هستند (( خداوند متعال )) اولین نویسنده است

بسیاری در این باره صحبت کرده اند و مطالب در این خصوص بسیار زیاد تر از آن چیزی که نیاز به توضیح عمومی داشته باشد ولی به صورت خاص این جهان هستی بر اساس یک دستور العمل منظم مانند یک فضای آماده ی فیلم برداری آماده شده است تا همه ی هنرمندان آن که همه ی ما انسان ها به خواست کارگردان پای بر عرصه ی نمایش بگذاریم و نقش خود را به رضایت و با کیفیتی مطبوع بازی کنیم و از این بازی خارج شویم .

تهیه کننده ی این نمایش قبل از به اجرا در آمدن سناریو حتما کل داستان و فیلمنامه را خوانده و بر اساس کیفیت داستان و فیلنامه ای که در اختیارش قرار گرفته است مبادرت به خلق این میزانسن و این نمایش کرده است و به همین دلیل است که یک نویسنده قبل از به وجود آمدن این خلقت وجود داشته که این چنین زیبا نوشته و کارگردان و تهیه کننده هم اقدام به آفرینش این داستان و این سریال عظیم نموده اند.

 از این رو با دلیل و اسناد تجربی می توان گفت که (( او)) اولین نویسنده و تنها نویسنده ای است که نوشتارش از لحظه ی ازل تا انتهای ابدیتی که برای خودش متصور بوده است اعتبار دارد که هیچ نوشته ای تا این حد معتبر و مانا و ماندگار نیست و نبوده و نخواهد بود

 با عنایت به این موضوع می توان با تحلیل و نگرشی ساده برای الگو برداری و نحوه ی چیدمان این خلاقیت الهی که به اراده ی خودش نوشتن را آغاز نمود و خودش در کتاب ملقب به خودش قسم خورد به آنچه نوشته است و آنچه قلمش نوشته و می نویسد به صراحت می توان گفت که ((او)) اولین نویسنده است و چه بسا آخرین نویسنده

 و من و تو ای کسی که خواننده ی این نوشتاریم اگر کمی دقت کنیم خواهیم فهمید با ساختن یک باور ساده از توانایی های فردی در مسیر نوشتن می توانیم به این خودباوری بنویسم که اولین نویسنده (( او )) است و دومین نویسنده (( من)) و آخرین نوسنده هم (( او )) و دیگر در این دنیا هیچ نویسنده ای وجود نداشته و ندارد و نخواهد داشت بجز (( من )) و (( او)).

 این باور ذهنی تقویت شده همان نقطه ی گمشده ای است که می تواند نوشته های (( من )) را به زیبایی نوشتار منظم (( او)) قوی و منحصر به فرد بگرداند

شاید بپرسید سایر نویسنده هایی که می شناسیم پس در این دنیا آیا نویسنده نبوده اند؟

جواب این است : بله آنها در نگاه مردمانی که نویسنده نبوده اند (( نویسنده )) شناخته می شوند ولی از نگاه نویسندگانی که به خود پرداخته اند و چیزی جز خودشان و نوشته هایشان در محیط اطرافشان ندیده اند اصلا وجود نداشته اند بخاطر همین نویسنده های واقعی فقط خود را می بینند و او را و الباقی همه هیچ و این بزرگ ترین سر نویسندگی است

 به خود مشغول شدن و مشغول ماندن  هنر نویسندگی را به بهترین نحو در هر شرایطی تعریف می کند.

و اولین نویسنده از نگاه جهانبینی های غیر الهی، شامل بهترین نویسنده است که خواننده با او توانسته است ارتباط بر قرار کند و نوشته هایش را عاشقانه بستاید . از نظر انسان هایی که جهانبینی مادی گرایانه و ماتریالیستی یا آتئیستی دارند الباقی نویسنده ها اصلا نویسنده نبوده و نیستند زیرا از نگاه آنها، سایر نویسندگان نتوانسته اند معیار های مد نظر آنها را تامین کنند و لاجرم از میدان آگاهی آنها نسبت به جامعه ی نویسندگان خود بخود حذف می شوند.

 این سبک نگاه به ظاهر خود خواهانه برای کشف اولین نویسنده و آخرین نویسنده و پذیرش آن کمک می کند که با باوری بسیار قدرتمند بتوانیم همه ی مبانی لازم برای ((ناخدایی)) کردن در عالم نویسندگی را به دست بیاوریم و مسیر رهیافتگی در نوشتن و نویسندگی را زودتر و بهتر و عمیقتر درک کرده و بر زوایای مختلف آن مسلط شویم.

چرا باید نوشت...

چاره ای نیست بجز نوشتن

 بنظر شما یک نانوا چه می کند؟ آیا او فقط نان می پزد؟

با اندکی اندیشیدن فقط به همین یک سوال کاملا متوجه می شویم که نانوا فقط و فقط نان نمی پزد . اگر او فقط نان می پخت و نان می پخت و نان می پخت همیشه همه ی نان هایش برای همیشه یک طعم خاص میداد و همیشه نان هایش یک شکل می شدند و او در حین این تکرار بی نتیجه در تولید نان عاقبت پای تنور نانوایی جان می داد و می مرد .

 ولی حقیقت ماجرا چیز دیگری است وقتی می بینیم که همه ی نانواها قبل از ماشینی شدن نانوایی ها همیشه نان امروزشان با نان دیروزشان فرق می کرد.

آنها بدون آنکه بدانند مزه ی اندیشه ی شان را درمیان بافت های خمیر زیر دستشان مدفون می ساختند گاهی نان شور میشد و گاهی بی نمک و گاهی برشته و گاهی خمیر و گاهی به دهها شکل دیگر.

 این مثال در تمام مشاغل صدق می کند

 هر کس به نوعی در مثال بالا با توجه به عوامل شخصی و آنچه از ذهنش می گذرد مشغول تولید و نوشتن اندیشه ای است که به آن مشغول است.

مطمئنا برای یک نانوا جنس قلم از خمیر است و آرد و آب و برای یک کشاورز و یک مکانیک طوری دیگر از ماهیت هایی دیگر قلم معنا پیدا می کند.

برای یک کشاورز زمین کاغذ است و بذر جوهر قلم و داس و تیشه و خیش هم قلم های او هستند و گندم آخر فصل هم رمانی است که او نوشته است و بینهایت انسانی که منتظر انتشار نوشتار او به صبر و تقاضا در صف نشسته اند تا دستپخت اندیشه ی او از تنور نانوایی ها بیرون بیاید

 با این وصف اگر نوشتن نباشد، هیچ گردشی از انتظار و صبر و شکیبایی در میان آدمیان به چرخش در نمی آمد و در نتیجه هیچ محصولی تولید نمی شد و همه در گرسنگی از میان می رفتند و کار بشریت تمام می شد.

با این اوصاف اگر من و تو که ادعای نویسنده بودن و رمان نویس بودن یا روزنامه نگار بودن یا فیلمنامه نویس بودن را داریم اگر یک روز یا چند روز از همان نانی که کشاورز و نانوا به عنوان عاملان اصلی تولید آن (( نان )) را بر قاموس هستی ننوشته باشند آیا از نوک قلم ما مدعیان نوشتن کلمه ای بر تارک بی نهایت کاغذ نوشته می شد/ قطعا جواب (( خیر است)).

 اگر امروز هر کدام از ما که توان نوشتن داریم و فکر می کنیم نویسنده هستیم بر این عقبه ی ارزشمند آگاهی نداشته باشیم مطمئنا در شرایطی حقیرانه و خودخواهانه جان خواهیم داد بدون آنکه کسی در صف انتشار آنچه ما نوشته ایم به انتظار نشسته باشد.

 باری ای نویسنده و ای انسان در هر کسوتی هستی هیچ راهی جز نوشتن نیست و تو ای کسی که نمی دانی چه می کنی ولی مشغول انجام کاری هستی که جوهر را در قلم و کربن را بر مداد می تواند به لغزاندن روی کاغذ وادار کند بدان که نویسنده ی واقعی تو هستی و ما که لاف نویسندگی می زنیم فقط مردمانی هستیم اتو کشیده که از بقایای انرژی نوشتار تو جان گرفته ایم که داستانی تازه برای سرگرمی های آخر شب تو بیافرینیم.

 ما مجبوریم به نوشتن وگرنه هیچ طفلی در سکوت مادر، از خواب نیمه شبش خاطره نخواهد داشت و این آفرینش خاطره و خاطره داشتن تا آخر عمر همه و همه مدیون نویسندگان گمنامی است که خودشان نمی دانند نویسنده اند

 به همین سادگی مساله این است نویسنده بودن یا نویسنده نبودن؟

حالا بعد از شکر گزاری بابت وجود ماهیت نویسندگان گمنامی که نمی دانند نویسنده هستند به این موضوع بپردازیم که چرا باید نوشت؟

با فرض داشتن جهانبینی توحیدی که از این به بعد سعی می شود محور اصلی نوشتار باشد به این باورم که ((او)) همه ی داستان های هستی را ننوشته است و اجازه دادی تعداد زیادی داستان و رمان نانوشته در کتابخانه ی خرد بشری بصورت کتمان شده باقی بماند و به تدریج بر محور زمان باز آفریده شود و از ذهن و زبان و قلم آدمی خارج شود تا انسان بتواند لذت خدا گونه آفریدن را تجربه کند.

و این خدا گونه شدن و خدا گونه زیستن و خدا گونه نوشتن بهترین موهبت و محبت الهی است که در اختیار انسان آزاده قرار گرفته است.

 و انسان بالفطره دوست دارد اندیشه ی خود را در قالب یک داستان بر خود و دیگری عرضه کند و به او بگوید که این گونه زیستن هم میتوانست وجود داشته باشد و این منتهای نعمت آزاده زیستن برای آدمی است.

انسان می تواند تمام تمناهای دست نایافته اش را چه در اوج شور و شعف و چه در حضیض یک نوسان نا امید کننده را بر کاغذ بنویسد و آن را منتشر کند و از تماشای لذت دیگران خودش هم به حظ وافر دست پیدا کند تا زندگی برایش معنا پیدا کند

 به همین دلیل است که باید نوشت و اگر نمی نویسیم از بخش اعظمی از تجربه ی زیستن در این دنیا محروم خواهیم شد برای همیشه و حسرت به دل از این جهان خواهیم رفت.

 خودتان تصور کنید لحظه ای که می روید و رد پای شما در جهان هستی باقی می ماند چه حسی دارید. من یقین دارم که نویسندگان در لحظه ی جان دادن با آرامش بیشتری جان به جان آفرین تقدیم می کنند.

 آنها چه بخواهند و چه نخواهند هنگام نوشتن بشکلی نادانسته مشغول شور آفرینی هستند که جنس این شور آفرینی از جنس شکرگزاری های وارونه ای است که منتج به نتیجه می شود و نا خوداگاه این نوشتن ها برای آنها آرامشی ابدی ایجاد می کند باز هم می گویم چه بدانند و چه ندانند و چه بخواهند یا نخواهند.

میزان ارزش گذاری یک نوشته

نوشته ها بسته به نویسنده و موضوع نوشته شده و مخاطب هدف ارزش گذاری می شوند . نوشته های معمولی ارزش و جایگاهشان کاملا مشخص است و بسیاری از آنها ارزش انتشارندارند.

ما می خواهیم درباره ی نوشته هایی که خودشان فریاد می زنند که (( ای جماعت من خواندنی هستم)) صحبت کنیم.

 این نوشته ها معمولا در ابتدا توسط گمنامانی که مسیری تازه را کشف کرده اند و آن را نوشته اند شکوفا می شود. جامعه گاهی با خواندن یک متن از یک نوشته ویا با خواندن یک داستان و یا رمان و یا نوشته های آموزشی متوجه تغییرات هورمونی درونی خودش به صورتناخوداگاه می شود در این هنگام خواننده ی تحت تحول قرار گرفته به هر نحوی شده به جامعه ی نزدیکی که به او اعتماد دارند دوست دارد از وجود چنین نوشته ای خبر دهد و این جریان از تحریک های هورمونی میان انسان ها آنقدر نشر پیدا می کند که همه ی علاقمندان به موضوع آن کتاب یا نوشته را می خوانند.

 معمولا بسیاری از نوشته های این چنینی تاریخ مصرف دارند و با سر آمدن تاریخ مصرف آنها به یکباره ارزش آن نوشته از بین می رود و در این هنگام آن نوشته به قبرستان اندیشه ها در بایگانی کتاب خانه ها می پیوندد و خاک می خورد.

 با مراجعه به کتاب فروشی های معتبر شهر شما می توانید این توالی تکرار شونده را با گوشت و پوست و استخوانتان حس کنید.

کتاب های جانبدارانه از یک خط فکری سیاسی و اعتقادی معمولا زودتر از همه ی کتابهای دیگر به این قبرستان اندیشه ها می پیوندند ولی برخی از آنها به عنوان مرجع برای ایجاد ساختار های نوشتاری جدید مورد استفاده قرار می گیرند هر چند نویسنده ی آن کتابها بسیار شناخته شده باشند.

رمان های ناب و ارزش آفرین که در میان کلمات آنها مباحثی از رشد اندیشه و نوع نگاه معتبر به جامعه ی انسانی موج می زند از این قاعده مستثنی هستند مثلا همین امروز کتاب ((دن کیشوت )) اثر بنام آقای سروانتس یا (( چنین گفت زرتشت)) جناب نیچه و آثار بارز داستایوفسکی فقید مانند (( برادران کارامازوف)) و بسیاری دیگر از دسته داستان ها و رمان هایی هستند که ظاهرا تاریخ مصرف ندارند و هنوز مورد استقبال عموم مردم قرار دارند.

اوضاع اقتصادی مردم یک جامعه و نوع نگاه آنها به موضوعات اجتماعی و هوشمندی آنها در میزان توجه به آثار نوشتاری باعث می شودکه یک اثر مانا شود و یا از بین برود. مثلا  کتاب مثنویو معنوی جناب مولانا جلال الدین بلخی در کشور های توسعه یافته تر اروپایی و آمریکا نسبت به ایران و ترکیه بیشتر طرف دار دارد و هنوز یکی از پر فروش های جهان به شمار می رود. رباعیات عمر خیام را نگویم که از آن داستانها و آهنگ ها ساخته ان و به جهانیان عرضه نموده اند.

 حالا با شناختی تقریبی از این ماجرا و داستان و درک تاریخ مصرف یک نوشته ما حق انتخاب داریم که چگونه می خواهیم با نوشتن در جامعه ی محاط و محیطمان عرض اندام کنیم. یکی بر نوشتن روایتی استیلا پیدا میکند که لذت های دوپامینی می آفریند و بعد از فرو کش کردن این لذت آن نوشته هم از میان می رود مثل داستان های زرد عاشقانه ی کم محتوا و تکراری که داستانی عمومی از یک رابطه را برملا می سازد. داستان های پورن هم از این دسته هستند که تاریخ مصرفی بسیار محدود دارند. اما داستان هایی که برخاسته از جان نویسنده ای است گمنام که چندان میلی به مشهوریت در وجودش وجود ندارد همیشه می تواند تاریخ انقضایی طولانی تر نسبت به آن نوشته هایی که در بالا گرفته شد داشته باشد البته این را هم باید بدانیم تنها جهانبینی نویسنده نیست که یک نوشته را قدرتمند می کند بلکه میزان دانش او در جمیع جهات باید وجود داشته باشد که بتواند بر تمام جوانب یک داستان اثری توسعه دهنده بگذارد . از این دست آثار هم در دنیای پیرامون ما کم نیستند و خودتان می توانید نمونه هایی از آن بیابید.

 معمولا این نوع نوشته ها توسط افرادی نوشته می شوند که از شکم مادرشان نویسنده به دنیا می آیند و ذاتا نویسنده اند .البته نقش محیط و تلاش همه جانبه را در این خصوص نمی توان نادیده گرفت ولی کروموزوم های نویسنده بسیار توانمند تر از تاثیرات محیطی می توانند از یک نویسنده ی تلاشگر یک نویسنده ی مانا و محبوب و مشهور بسازند.

 من اعتقاد دارم هر نویسنده ای می بایست خودش بفهمد که آیا این نوشته می تواند خود را در جامعه ی پیرامونش فریاد بزند یا نه؟ اگر نمی تواند برای نویسنده شدن و نویسنده ماندن موقتی اش نمی ارزد که خودش را و نوشته اش را به در و دیوار بزند.