نوشیدن یک لیوان کلمه در روز
شاید خواننده فکر کند که اکنون زمان مطالعه است ولی حقیقت این بخش با واقعیتی که شما با خواندن عنوان درک کرده و متصور شده اید تفاوت دارد.
روزانه یک لیوان از کلماتی که تا کنون ندیده ویا نشنیده ایم باید بنوشیم .
چشیدن طعم کلمات به این معنی است که مزه ای جدید از کلمات در قاموس لغات ما اضافه شود.
هر مملکتی در هر جایی از دنیا با انواع رفتار آغشته به تنش در میان کلمات به واسطه ی حضور داستان های فولکلور و فرهنگهای متفاوت روبرو است.
وجود لهجه های متفاوت در پهنه های سرزمینی که ریشه در یک فرهنگ دارند از این دست هستند. مثلا دانستن اینکه در یک منطقه در مقابل یک ضرب المثل چه ضرب المثلی وجود دارد به مصابه ی همان نوشیدن یک لیوان کلمه در روز است.
نوشیدن یک لیوان از کلمات به صورت روزمره می تواند اتفاقی هر روزه باشد بدون آنکه نویسنده بداند مشغول این نوشش است. ولی زمانی که این نوشیدن به صورت آگاهانه صورت پذیرد مزه و طعم آن آنقدر در روح آدمی تجلی پیدا می کند که باور کردنی نیست.
حالا بیایید فرض کنیم که در قسمتی از داستانی که می نویسیم مردمان یک محله در غرب تهران به گویش (( مطربی)) با هم صحبت می کنند و اگر نویسنده به این ساختار غیر ادبی ولی فولکلور تسلط نداشته باشد و یا حد اقل نداند که ساختار کلمه بندی در گویش مطربی چگونه است داستان او برای اهالی غرب تهران که این گویش را می شناسند چندان دل نشین نخواهد بود ولی فرض کنید شما بتوانید فقط چند کلمه ی معروف از این گویش را در اثنای رمان در دست نوشتنان بیاورید و استفاده کنید ، آنوقت خواهید دید که خودتان چقدر به وجد می آیید و چقدر مخاطب بیشتری شما را خواهند پسندید . این قاعده در همه ی گویش ها و لهجه ها و زبان های همسایه ی زبان اصلی سرزمینی صدق می کند. هیچ ایرادی ندارد که یک نویسنده ی پارسی زبان بتواند الفاظ تکی و کردی و عربی و لری و طبری را در میان نوشتار خود استفاده کند به عمد و حتی اندکی به غلط .
ما در میان داستان هایمان حد اقل باید به خودمان اثبات کنیم که ریشه درمیان مردمان همان سرزمینی داریم که برایشان مشغول داستان نوشتنیم.
اکنون می توانید به ((کلیدر)) استاد محمود دولت آبادی سر بزنید. اگر همه ی آن را نمی خوانید حد اقل فهرست آن را بخوانید همه ی موضوع دستگیر شما خواهد شد.
این موضوع می تواند در نوشتن داستان های سایر ملل توسط نویسندگان بین المللی لحاظ گردد.
نویسنده نیاز ندارد همه ی آداب و فرهنگ سرزمین مجاور که موضوع رمان و داستان او در آنجا اتفاق می افتد را بداند همینکه به خواننده و خودش بتواند اثبات کند که من در میان شما هستم و از شما هستم همینقدر کفایت می کند.
این روزها به لطف دسترسی به دنیای اطلاعات در شبکه های اجتماعی تحقیق و تفحص و دسترسی به این امور بسیار راحت شده است و ببینید که نویسندگان قدیمی برای استفاده از این یک لیوان آب از کلمات در گذشته چه مرارت ها کشیده اند که از میان آنها سعدی، سعدی شد به ماندگاری و جلال الدین بلخی مولانا گشت برای همیشه که توانستند از ادبیات فولکلور سایر اقوام در میان نوشتارشان استفاده کنند.
بیایید امروز آگاهانه تر از این یک لیوان نوشیدن کلمات بیشترین بهره را ببریم که این نوشیدن و بهره مندی از آن یک کاتالیزور و یک واسطه ی قدرتمند در قدرتمند تر کردن متون شما خواهد بود.
قسمتی از متن کتاب مقام نوشتن که در حال تالیف است.
به تاریخ 14050314
ساعت 1316
قاسم منهی